Tradycyjna sylwetka, współczesny charakter - przedstawiamy halę sportową Ménesbirtok w Mezőhegyes

Funkcjonalnie, budynek o powierzchni 3300 metrów kwadratowych podzielony jest na dwie główne przestrzenie: obszar walki i główny budynek, choć tworzą dwie dobrze zdefiniowane sekcje wewnątrz, są utrzymywane razem przez jednolitą fasadę. Główny budynek po wschodniej stronie mieści lobby i wewnętrzny rdzeń funkcjonalny, do którego można uzyskać dostęp od strony ulicy, podczas gdy centralna przestrzeń po zachodniej stronie jest dostępna przez oddzielną bramę dla uczniów szkoły.

Znajome kształty, dynamiczne funkcje

Jego racjonalna organizacja przestrzenna zaowocowała prostym prostokątnym planem piętra, który dobrze współgra z otaczającymi budynkami, ale wysokość budynku jest również zgodna z otoczeniem: minimalna wysokość sufitu w obszarze walki wynosi 10 metrów, więc poziom podłogi pomieszczenia jest ustawiony o cały poziom (3 metry) niżej, aby dopasować się do otoczenia. Typowe nachylenie dachu osiedla zostało również przeniesione do hali sportowej, ale aby wizualnie rozbić rozmiar hali, tylna i główna fasada zostały podzielone na dwa szczyty o nieco różnych rozmiarach, które są dopasowane do siebie zgodnie z zasadami złotego podziału. Pozwoliło to na zamknięcie regularnej ceglanej bryły ekscytującym systemem dwuspadowego dachu o zróżnicowanej geometrii.

System nośny z drewna klejonego ze sklejki stanowi ramę konstrukcyjną budynku, co okazało się szczęśliwym wyborem pod wieloma względami: nie tylko łagodzi wymuszoną sztywność hali, ale naturalne drewno tworzy również ciepłą, ludzką atmosferę. Drewno jest wykorzystywane nie tylko w konstrukcji, ale także jako okładzina lamelowa, odzwierciedlająca konstrukcję nośną, nadająca sprężysty rytm dużej okładzinie elewacyjnej i zmiękczająca przestrzeń wewnętrzną domową okładziną ścienną. Ta wewnętrzno-zewnętrzna tożsamość materiałów i projektu jest wzmocniona przez przezroczystość wewnętrznych i zewnętrznych przestrzeni budynku: przezroczyste ściany osłonowe i wewnętrzne otwory, które wpuszczają naturalne światło do centralnej przestrzeni przez cały dzień.

Brawurą projektową było wykorzystanie zagłębionego poziomu podłogi do otwarcia zewnętrznego audytorium, swoistej parafrazy teatru greckiego, od strony północnej - w ten sposób budynek został niemal bezpośrednio połączony z budynkiem biblioteki wzniesionym w latach pięćdziesiątych XX wieku. Zewnętrzna trybuna jest wykorzystywana jako przestrzeń wspólna dla studentów i do prowadzenia zajęć, ale jej najważniejszą funkcją jest oświetlanie wnętrza hali sportowej w godzinach popołudniowych. Dodatkową korzyścią jest rampa po wschodniej stronie areny, która ułatwia wnoszenie sprzętu koncertowego do hali sportowej.

Nie tylko zachowanie wartości, ale jej rzeczywiste tworzenie

Pionowo podzielone drewniane elementy nie tylko prowadzą wzrok na zewnątrz, ale także tworzą poczucie ciągłego ruchu jako okładzina wnętrza. Drewniana okładzina, która pokrywa hybrydową konstrukcję (drewniane słupy nośne i stalowe dźwigary kratowe), jest przełamana jedynie ciemnoszarymi odcieniami formowanej podłogi żywicznej, drzwi i metalowych balustrad. Monotonia widoku jest jednak doskonale rozwiązana przez wielowarstwowe przezroczystości, które można poczuć we wszystkich przestrzeniach budynku.

Wyposażony w najnowocześniejsze rozwiązania techniczne (system gruntowych pomp ciepła, panele słoneczne i światła wykrywające obecność), wnętrze jest wyposażone w sześć szatni na dwóch poziomach, siłownię oraz pokoje dla sędziów i nauczycieli, co świadczy o przemyślanym projekcie.

"Centralną przestrzeń można podzielić na trzy części, ale zbudowaliśmy także ściankę wspinaczkową, dzięki czemu może być ona wykorzystywana do kilku celów jednocześnie".