György Vadász pozostawił po sobie ogromny dorobek

Jego długie życie zostało zdefiniowane przez nauczanie

Mihály Vadász był jednym z najważniejszych architektów lat 30. XX wieku, który jako uczeń Dezső Hültla i Emila Bauer tworzył przykłady modernizmu wraz ze swoim kolegą Gáborem Preisichem. Nic dziwnego, że jego syn György Vadász również wybrał karierę architekta. W 1957 roku ukończył Wydział Architektury na Politechnice w Budapeszcie, skąd dołączył do Budapesti Városépítési Tervező Vállalat, a później IPARTERV. W latach 1958-1961 ukończył Szkołę Mistrzowską Stowarzyszenia Artystów Magyar Építő, w której uczyli go Jenő Szendrői, János Böhönyei, Károly Weichinger i Károly Dávid.

Podczas swojej długiej kariery zawodowej był szefem wydziału Budapesti Városépítési Tervező Vállalat, nauczycielem w szkole mistrzowskiej Stowarzyszenia Artystów Magyar Építő, członkiem zarządu Budapeszteńskiego Stowarzyszenia Urbanistycznego oraz głównym architektem Baja i Pásztó. W 1984 roku György Vadász zaprojektował instalację dla rzeźb Imre Vargi na XLI Biennale w Wenecji. W 1985 roku otrzymał tytuł profesora.

W grudniu 1990 roku założył firmę Vadász Építész Stúdiót, która szybko stała się jedną z najważniejszych pracowni architektonicznych okresu powojennego. Jego syn, znany architekt Bence Vadász, przejął zarządzanie firmą; jego wnuk, Balázs Vadász, kontynuuje tradycję i pracuje jako projektant w rodzinnej firmie.

Poza stylami

W pierwszej dekadzie swojej niezwykle zróżnicowanej kariery jako pierwszy porzucił sztywne struktury "międzynarodowego modernizmu" i rozpuścił i wzbogacił swoje budynki elementami malarskimi poprzez żywą, rytmiczną artykulację brył. Był szczególnie zainteresowany tym, jak można połączyć architekturę i naturę. Związek między naturą a wystrojem wnętrz został podkreślony nie tylko w jego własnym domu rodzinnym z całkowicie otwartym systemem, ale także w jego domach "New Bauhaus", które bardzo różnią się formą od jego wcześniejszych budynków, a także wykazują wpływ architektury japońskiej.

Jego artystyczne skłonności znajdują odzwierciedlenie w odręcznych rysunkach, jego szkice są szkicami wysokiej jakości, a jego zbiornik wodny w Gellérthegy można postrzegać jako dzieło rzeźbiarskie, podobnie jak jego węgierski pawilon na wystawie Expo w Hanowerze na przełomie tysiącleci, który spotkał się z wielkim międzynarodowym odzewem.

Lista najważniejszych budynków i dzieł sztuki jest dostępna tutaj.

Historia dynastii została szczegółowo opisana w artykule Tibora Gottdanka, który ukazał się w Építészfórumon.