Tor ćwiczeń psychicznych, remiza strażacka, ośmiometrowa zielona ściana – tak wygląda nowy budynek NKE

Studenci przejęli kurs Nemzeti Közszolgálati Egyetem, ZÁÉV zrealizowany przez Gróf Széchenyi Ödön Képzési Központ. Na podstawie planów Óbuda Group, budowa rozpoczęła się w kwietniu 2024 roku i przyniosła wiele ekscytujących momentów, a kompleks edukacyjny oddany do użytku 29 lipca 2026 roku nie brakuje w nim również wyjątkowych rozwiązań. W naszym artykule podsumowującym, z pomocą specjalistów z firmy ZÁÉV, poznamy najciekawsze elementy tej inwestycji.

W ostatnim czasie projekt Nemzeti Közszolgálati Egyetem zakończył ogromne przedsięwzięcie. Świadczy o tym fakt, że w szczytowym okresie realizacji na terenie budowy pracowało ponad 400 osób, przy udziale około 80 podwykonawców i 20–30 dostawców. Dzięki ich pomocy powstał niezwykły obiekt użyteczności publicznej: w kompleksie zużyto ponad 62 tys. m³ betonu i 7900 ton stali zbrojeniowej.

Już na samym początku budowy wykonawcy stanęli przed jednym z najpoważniejszych wyzwań projektu, jakim były trudności organizacyjne wynikające z uwarunkowań terenu: chociaż na pierwszy rzut oka inwestycja mogła wydawać się typową zabudową na terenach poprzemysłowych, powierzchnia zabudowy przekroczyła 90% terenu roboczego, w związku z czym pracownikom ZÁÉV pozostała do dyspozycji jedynie niezwykle ograniczona przestrzeń magazynowa, charakterystyczna dla zabudowy w lukach między istniejącymi budynkami. Można to było zapewnić jedynie poprzez wykorzystanie pasa parkingowego przy ulicy Korányi Sándor, przy czym należało jednocześnie zagwarantować niezakłóconą obsługę i dostępność sąsiedniej, działającej stajni Lovarda.

W trakcie tej pracy model BIM, służący do eliminowania konfliktów projektowych i branżowych, stanowił zatem nie tylko pomoc, ale także niezbędną podstawę.

Wyrosły z ziemi, tworząc złożoną strukturę

W trakcie prac ziemnych poziom piwnicy, sięgający 5,4 metra poniżej poziomu terenu, został wykonany na całym obwodzie za pomocą ścian szczelinowych, z zamocowaną do nich izolacją XPS oraz samoprzylepną płytą hydroizolacyjną. Ze względu na wysoki poziom wód gruntowych do momentu ukończenia nadbudowy konieczne było ciągłe odpompowywanie wód gruntowych. Fundament stanowi monolityczna płyta żelbetowa o grubości 0,80–1,25 metra, którą na odcinkach bez nadbudowy uzupełniono dodatkowo o pale kotwiące zapobiegające wypłynięciu.

Projektanci i wykonawcy nadbudowy zaprezentowali szereg konstrukcyjnych osiągnięć: 15-metrową rozpiętość łukowatej sali wykładowej audytorium pokrywają monolityczne belki żelbetowe o wymiarach 0,60 × 1,70 metra, natomiast nad salą ćwiczeń psychicznych wykonano monolityczną żelbetową stropową płytę o rozpiętości 14,4 metra i grubości 30 cm.

Strop piwnicy pod remizami strażackimi, w których zmieszczą się cztery pojazdy, został wzmocniony żelbetową konstrukcją z dolnymi żebrami ze względu na wyjątkowo duże obciążenie dynamiczne. Ciekawostką jest również fakt, że duże, łukowe elementy szklanego mostu łączącego budynek główny z audytorium, połączone 20-centymetrową dylatacją, zostały zamontowane przy użyciu specjalnego dźwigu typu „pająk”.

Miejsce uroczystości serbskiej społeczności z Pesztu znów lśni dawnym blaskiem

Odnowiono wiele elementów jednego z najstarszych ogrodów ozdobnych naszej stolicy: zrekonstruowano znaczną część zabytkowego Ogrodu Różanego, a odrestaurowana fontanna Illés znalazła nowe miejsce. Nazwę tego znanego od średniowiecza, obfitego źródła nadały mu serbskie społeczności z Pesztu, które przybywały tu w dniu świętego proroka – o jego znaczeniu świadczy klasycystyczna budowla fontanny, wzniesiona w latach 1795–1798 na zlecenie miasta Pesztu. Dlatego też nowe otoczenie fontanny dostosowano do potrzeb organizowania uroczystości liturgicznych.

W celu ochrony studni zmieniono przebieg ściany szczelinowej, wyłączając ją z zakresu prac fundamentowych, a na wypadek ewentualnego zalania studni zbudowano system ochronny z ruchomych grobli rzecznych.

W trakcie budowy odkryto również XVIII-wieczną fontannę ozdobną, której wykopaliska archeologiczne, niezbędna w związku z tym zmiana projektu oraz uzyskanie zezwolenia OÉT zostały przeprowadzone w ciągu czterech miesięcy. Konstrukcję tę rozebrano przy udziale specjalisty ds. konserwacji zabytków, a następnie odbudowano w pierwotnym miejscu.

Trzy rodzaje okładzin elewacyjnych, jeden system

Wykończenie elewacji nowego bloku Ludovika jest również wyjątkowe: konstrukcję szkieletową pokrywa połączenie 3050 m² montowanych okładzin ceramicznych i kamiennych, 4750 m² płyt kompozytowych oraz 1350 m² powierzchni otynkowanych, które bez wyjątku zamocowano przy użyciu unikalnej technologii.

W poddaszach zainstalowano urządzenia techniczne i pompy ciepła, których wentylację i izolację akustyczną zapewniają specjalne otwory z lamelami, harmonizujące z dachówką.

W architekturze wnętrz na uwagę zasługuje również wyjątkowa geometria sali widowiskowej na 200 osób, wykonana z elastycznego szalunku. „Wykonanie kaskadowej, łukowatej fasady zewnętrznej, a także wewnętrznej akustycznej okładziny ściennej z drewna oraz sufitu rozpraszającego dźwięk stanowiło duże wyzwanie. Nie bez znaczenia jest fakt, że jest to jedna z najbardziej imponujących części budynku, dlatego właśnie z tego możemy być najbardziej dumni” – podkreślili pracownicy firmy ZÁÉV.

Zainstalowano niezwykle nowoczesne urządzenia techniczne

Stworzono tu przede wszystkim funkcjonalne przestrzenie wewnętrzne, które jednak ożywiają świeże kolory i żywe zielone ściany – jedna o wysokości 5,3, a druga 8,4 metra. Wartość powierzchni zielonej kompleksu zwiększa ponadto intensywny zielony dach o powierzchni ponad 1450 m², utworzony na stropie wewnętrznego dziedzińca, z odwróconą kolejnością warstw i 1900–2000 m³ lekkiego podłoża ogrodniczego DIADEM SIM.

Również te maszyny zostały wyposażone w unikalny system nawadniający, podobnie jak w przypadku instalacji mechanicznej, w której zintegrowano wiele wyjątkowych rozwiązań: skrzydło gaśnicze z izolacją chroniącą przed uszkodzeniami, układ rozruchowy na sprężone powietrze, a także nowoczesną bazę serwisową do konserwacji kombinezonów ochronnych i aparatów oddechowych.

Kabiny chemiczne w laboratorium przeciwpożarowym zostały wyposażone w system wentylacji zrównoważonej oraz prysznice awaryjne, natomiast na torze treningowym symulującym warunki akcji ratowniczej bezpieczeństwo w labiryncie, którego realistyczny charakter zapewniają efekty dymne, dźwiękowe i świetlne, gwarantują wentylatory awaryjne o dużej wydajności.